:::: منو ::::

انتشارات ناهید

معرفی کتاب های منتشر شده

پست طبقه بندی / دربازه ی سینما و تئاتر

  • مرداد ۰۹ / ۱۳۹۴
  • ۱
دربازه ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

خاطره ی شهر

خاطرۀ شهر (بازخوانی سینماتو گرافیک شهر ایرانی دهه های ۱۳۴۰-۱۳۵۰)

خاطره ی شهر (بازخوانی سینماتو گرافیک شهر ایرانی دهه های 1340-1350 )

سید محسن حبیبی ، حمیده فرهمندیان ، نوید پورمحمدرضا ، صالح شکوهی بیدهندی

پیوند میان شهر و سینما پیوندی است دو سویه و مستحکم با قدمتی بیش از یک سده، سینما از نخستین روزهای پیدایش خود –اواخر قرن نوزدهم- تاکنون، همواره خود را در نسبت با شهر و فضاهای شهری تعریف کرده است. درک عمیق و دقیق رابطه چندسویه شهر و سینما، هر دو به عنوان پدیده های نو، نمی تواند از درک مفاهیم نووارگی (مدرنیته)، نوآوری (مدرنیسم) و نوپردازی (مدرنیزاسیون) زمانه غافل باشد و هرگونه کنکاش و کاوشی در رابطه شهر و سینما بدون ملحوظ داشتن این مؤلفه های کلیدی ناقص و نادقیق خواهد بود.

سینما، با داشتن قابلیت هایی چون نزدیک تر آوردن اشیاء دور، بزرگ جلوه دادن نادیدنی ها، آهسته کردن یا سرعت بخشیدن کنش ها، کنار هم نهادن تصاویر به واسطه ی مونتاژ و تکرار بی پایان فرایندی واحد، امکاناتی جدید در ادراک تازه ای از شهر و زندگی شهری، و از آن ره، فضا و زمان را فراهم می آورد: ادراکی که به نوبۀ خود به خلق و ایجاد شکل های کالبدی جدید در محیط انسان ساخت و ارتباطات اجتماعی نوآور منجر شده و آرمان های زیبا شناختی نو را سبب می شوند. با چنین نگاهی، کتاب حاضر بر آن است تا پیوندهای چندسویه شهر و سینما و نووارگی (مدرنیته) را از دریچه سینمای ایران، در مقطع ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۷، بازخوانی کند. این کتاب درپی دیدن دوباره شهر ایرانی از درون فیلم های سینمایی دورانی سپری شده است. مسأله ی اصلی در این جا بررسی و تبیین چگونگی حضور شهر و بازنمایی آن در آثار سینمایی پیش از انقلاب است، با این پرسش ها:

آیا شهر ایرانی، یا فراتر، زندگی شهری ایرانی، در دل تصاویر سینمایی فیلم های پیش از انقلاب حضور دارد؟ اگر حضور دارد، این چگونه حضوری است؟ پس زمینه است یا پیش زمینه؟ نقش جنبی دارد یا از شخصیت های اصلی فیلم است؟ نسبت این شهر و آن زندگی شهری با نووارگی (مدرنیته)، نوآوری (مدرنیسم) و نوپردازی (مدرنیزاسیون) اعمال شده، چگونه است؟ آیا تصاویر ثبت شده بیانگر سویه های مثبت و آرمانی نووارگی (مدرنیته) است یا وجوه منفی و مخرب آن را نیز تجسم می بخشد؟ آیا یکی از رایج ترین گفتمان های دهه های چهل و پنجاه خورشیدی، یعنی بازگشت به اصل، در این فیلم ها و تصاویر برداشت شده، پژواکی دارد؟

کتاب حاضر این پرسش ها را می کاود و می کوشد تا دست کم تصویری بیش و کم روشن از شهر و زندگی شهری به نمایش درآمده در این فیلم ها را تشریح کند، زمینه و زمانه را در کنار هم ببیند و شهر ایرانی این دوران را در چارچوب نووارگی ایرانی زمانه بازخوانی کند.

  • اسفند ۰۶ / ۱۳۹۳
  • ۰
دربازه ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

نگاه و صدا

نگاه و صدا

نویسنده : پاسکال بونیتزر

ترجمه : قاسم روبین

سینما چیست؟ پاسخ در حال حاضر این است: مجموعه ای از تصویرها و صداها؛ تصویر و صدا روی دو نوار ناهمگن. البته این ناهمگنی را مخاطبان عام به محض ورود به سالن تاریک اغلب از یاد می برند، تلقی شان هم این است که آنچه می بینند وحدت طبیعیِ تصویر و صداست. تفکیک این دو عامل اما کاری است خرق عادت و خلاف آنچه در سینما طبیعی قلمداد می شود و مقبول عام هم نیست. فیلمسازی چون ژان لوک گدار کارش همین است: آزمودن خرق عادت. دیگرانی هم، انگشت شمار البته، به صور مختلف این را آزموده اند: آیزنشتاین، اشتروب، دوراس، آنتونیونی و تنی چند از پیروان مکتب موسوم به بازگشت.

مطالب این کتاب، که ادامه ی شماری از نقدهایی است که در نشریه ی کایه دو سینما چاپ شده، کوششی است جهت تحلیل و نیز رهاییِ تصویر و صدا و همچنین پی بردن به مرتبه و اقتدارِ این دو عامل در عرصه ی سینما. هدف، ضمن پرداختن به نمودهایی از مقوله ی اغوا و لذت، آشنا شدن با فضا و عرصه ای دیگر در سینماست، یا همان فضای خارج از کادر: مکانِ نگاه و صدا. بررسی مرتبه و اقتدار نگاه و صدا البته منوط به آثاری است که در خور اعتنا باشند. نقد و تحلیل هم عیناً از ورای همین مرتبه و اقتدارِ فیلمهای در خور، صورت پذیر می شود.

  • مهر ۱۰ / ۱۳۹۲
  • ۱
دربازه ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

کارنامۀ فرانچسکو رُزی

نویسنده: میشل سیمان

مترجم: قاسم روبین

فرانچسکو رُزی با ساختن فیلمهایی اثرگذار (از جمله سالواتوره جولیانو، دست روی شهر، مردان مخالف، ماجرای ماته ئی، لوکی لوچیانو، اجساد عالیجنابان، به عنوان یکی از فیلمسازان بر جستۀ معاصر کوشیده است تا با آثار خود رابطۀ سینما و سیاست را تحکیم بخشد. کتاب حاضر (کارنامۀ رُزی) بررسی موشکافانه ای است پیرامون آثار این فیلمساز، با مطالبی در باب نقد (مضامین، زیبایی شناسی، ایدئولوژی، اسلوب کار، تأثیر فیلمها در عرصۀ واقعیت)، نیز مصاحبۀ مبسوطی دربارۀ زندگی حرفه ای فیلمساز و شکل گیری و کارگردانی هر یک از فیلمهایش و همچنین محیط اجتماعی-فرهنگی ایتالیای ایام جنگ جهانی دوم و سالهای پی از آن، بخشی از کتاب نیز مشتمل است بر اسناد و مدارک تاریخی و رویدادهای اجتماعی که منشأ و شالودۀ فیلمهایش به حساب می آیند.

میشل سیمان، نویسندۀ این کتاب، استاد دانشگاه پاریس و عضو هیئت تحریریۀ مجلۀ سینمایی پوزیتیف است. «الیا کازان» کتاب دیگری است از این نویسنده که مأخذ معتبری برای علاقه مندان سینما محسوب می شود.

  • مرداد ۱۴ / ۱۳۸۹
  • دیدگاه‌ها برای مجموعۀ مقالات در معرفی و نقد آثار داریوش مهرجویی بسته هستند
دربازه ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

مجموعۀ مقالات در معرفی و نقد آثار داریوش مهرجویی

گردآورنده: ناصر زراعتی

از حدود هفتاد تن در این کتاب نقد و نظر و مطلب آمده است. از این میان فریدون رهنما – فیلم ساز و شاعر و اندیشمند بزرگ – و عصمت صفوی بازیگر مشهور سال هاست روی در نقاب خاک کشیده اند. گروهی مدت هاست از این سرزمین به کشورهای دیگر رفته اند. جمعی از با سابقه های نقد نویسی ایران اند. گروهی در سال های پس از انقلاب قلم به دست گرفته اند. دو تن – دکتر هوشنگ کاووسی و نصرت کریمی – بر بنده حق استادی دارند. چنند تن دانشجوی من بوده اند و بیشرشان از دوستان همکار و هم قلم حقیرند که سال ها در کنار یک دیگر زیسته و کار کرده ایم

از مقدمه گردآورنده

  • مرداد ۰۸ / ۱۳۸۹
  • دیدگاه‌ها برای سینمای مستند : ژیگا ورتوف بسته هستند
دربازه ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

سینمای مستند : ژیگا ورتوف

سینمای مستند : ژیگا ورتوف

نوشته : ن.پ.ابراموف

ترجمه : قاسم روبین


سینمای جدید شوروی بلافاصله بعد از انقلاب ۱۹۱۷ عهده دار وظایفی شد که عمدتاً از جانب لنین تبیین شده بود : ” تولید فیلم های جدید متکی به افکار کمونیستی و مبتنی بر واقعیت سرزمین شوراها در واقع با پرداختن به وقایع روز میسر است .” این نوع سینما ، که بنا به گفتۀ لنین ” باید به رویدادهای زندگی روزمره بپردازد” ، در اساس نوعی روزنامۀ تصویری – هنری بود ، با همان مشی و شیوۀ روزنامه های معتبر  روسیۀ شوروی.این تعاریف از سینما عمدتاً تاکیدی است بر مؤلفه های واقعی جهت ارتقای سینمای شوروی ، یا به عبارتی اشاراتی است بر خصیصۀ واقع گرایانۀ هنر و نیز اصل ارتباط هنر با واقعیت – واقعیتی که هنرمند را بر آن می دار تا ناظر دقیق زندگی باشد.در سال های حول ۱۹۲۰ ، با رواج فیلم های مربوط به وقایع روز نوع جدیدی از فیلم سازی مستند هم پدید آمد که عمدتاً به صورت یک نهاد هنری _ ژورنالیستی به ثبت وقایع می پرداخت ، در این شاخه از فیلم سازی ژیگا ورتوف یرجسته تر از دیگران بود.

از مقدمه کتاب