:::: منو ::::

انتشارات ناهید

معرفی کتاب های منتشر شده

برچسب پست ها / قاسم روبین

  • اسفند ۰۶ / ۱۳۹۳
  • ۰
درباره‌ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

نگاه و صدا

نگاه و صدا

نویسنده : پاسکال بونیتزر

ترجمه : قاسم روبین

سینما چیست؟ پاسخ در حال حاضر این است: مجموعه ای از تصویرها و صداها؛ تصویر و صدا روی دو نوار ناهمگن. البته این ناهمگنی را مخاطبان عام به محض ورود به سالن تاریک اغلب از یاد می برند، تلقی شان هم این است که آنچه می بینند وحدت طبیعیِ تصویر و صداست. تفکیک این دو عامل اما کاری است خرق عادت و خلاف آنچه در سینما طبیعی قلمداد می شود و مقبول عام هم نیست. فیلمسازی چون ژان لوک گدار کارش همین است: آزمودن خرق عادت. دیگرانی هم، انگشت شمار البته، به صور مختلف این را آزموده اند: آیزنشتاین، اشتروب، دوراس، آنتونیونی و تنی چند از پیروان مکتب موسوم به بازگشت.

مطالب این کتاب، که ادامه ی شماری از نقدهایی است که در نشریه ی کایه دو سینما چاپ شده، کوششی است جهت تحلیل و نیز رهاییِ تصویر و صدا و همچنین پی بردن به مرتبه و اقتدارِ این دو عامل در عرصه ی سینما. هدف، ضمن پرداختن به نمودهایی از مقوله ی اغوا و لذت، آشنا شدن با فضا و عرصه ای دیگر در سینماست، یا همان فضای خارج از کادر: مکانِ نگاه و صدا. بررسی مرتبه و اقتدار نگاه و صدا البته منوط به آثاری است که در خور اعتنا باشند. نقد و تحلیل هم عیناً از ورای همین مرتبه و اقتدارِ فیلمهای در خور، صورت پذیر می شود.

  • مهر ۰۸ / ۱۳۹۳
  • ۰
هنر, هنر،موسیقی،معماری و عکاسی

نقاشی از منظره

نقاشی از منظره

نویسنده: خوزه پارامون

مترجم: قاسم روبین

اغلب نقاشان منظره‌ ساز به سبک و سیاق مکتب امپرسیونیسم نقاشی می کنند. پرسش ما این است که امروزه آیا می توان کماکان امپرسیونیستی نقاشی کرد؟ جامعه‌شنسی هنر به ما می آموزد که اثر آفریده‌ی هنرمند همیشه بازتاب دوره‌ای است که در آن زندگی می کند. نقاشان امپرسیونیست آثارشان را اولین بار در سال ۱۸۷۴ به نمایش گذاشتند. یعنی دوره‌‌ی انقلاب صنعتی و اکتشافات علمی و پیدایی سرمایه‌داری کلان و تشکیلات سندیکایی کارگران، به عبارتی دوره‌ی تحولات و دگرگونیهای جدید در تمام عرصه‌ها. نقاشی برآمده از این دوره‌ی جدید اجتماعی، نقاشی پیشرو و خلاقی است که بینش و برداشتهای پویا و نو را تجربه می کند، دم و لحظه‌ی زودگذر را می‌آزماید، اثر و آثارآنات تندگذر را ثبت و نقش می کند.

عصر ما گرچه عصر دیگری است و متفاوت از دوره‌ی نقاشان امپرسیونیست، با این همه، درخور تامل این است که اکثر نقاشان منظره‌ساز در سراسر جهان کارشان را به شیوه‌ی امپرسیونیستی ادامه می دهند. حال آیا برای آموزش این رشته از نقاشی می توان شالوده‌ی کار را بر تجربه‌های مکتب امپرسیونیسم بنا نهاد؟ پاسخ مثبت است، چرا که این سبک نقاشی در اساس فرآیندی است از جمیع سبکها و شیوه‌های این قرن : از فوویسم باب شده از جانب گوگن و ون‌گوگ گرفته تا سبکهای هیپررئالیسم سالهای اخیر،امپرسیونیسم هنوز سرآمد سبکهاست و بسیار مناسب برای منظره سازی.

  • مهر ۰۸ / ۱۳۹۳
  • ۰
هنر, هنر،موسیقی،معماری و عکاسی

نقاشی از روی آثار مشاهیر

نقاشی از روی آثار مشاهیر

نویسنده: خوزه پارامون

مترجم: قاسم روبین

نقاشی از روی آثارمشاهیر آیا برای هنرآموزان نقاشی آموزنده است؟ بدون تردید. منتها هدف از کپی برداری از تابلوهای دیگران این نیست که نسخه‌ی بدل بسازیم، حتی اگر نسخه‌ی بدل قابل تفکیک و تشخیص از اصل نباشد باز هنر نکرده‌ایم. مقصود اما فقط آشنایی است و پی بردن به رموز و فنون و نکات فنی نقاشی، و اینکه اساتید مشهور نقاشی چطور با رنگ و قلم توانسته اند اعجاز بیافرینند. با نقاشی از روی هر تابلو عملا می توان به فنون به کار رفته در آن پی برد، بی آنکه قصد تقلید در میان باشد. رافائل از روی آثار میکل آنژ نقاشی می کرده، روبتس هم از روی آثار پیش‌کسوتان خود کپی‌برداری می کرده، دگا هم مدام به موزه‌ها می‌رفته و از روی تابلوهای ولاسکز، رافائل، رامبراند و دیگران طراحی و نقاشی می کرده است.مونه، به رغم تنگدستی، اسباب سفر به مادرید را تنها به این قصد مهیا کرده که به موزه‌ی پرادو برود و روزهای متمادی از آثار ولاسکز و گبا نقاشی کند. هر چند کپی برداری از روی تابلوهای دیگران فاقد اصالت هنری است، اما تنها روشی است که می توان جزئیات و نکات فنی پیدا و ناپیدای هر اثر را دریافت و دانست که نقاش به چه نحو کارکرده است. بی تردید کسب چنین تجربه ای برای هر نقاش ضروری است.

  • مهر ۰۸ / ۱۳۹۳
  • ۰
هنر, هنر،موسیقی،معماری و عکاسی

روش نقاشی سُومی

روش نقاشی سُومی

نویسنده: هاکوهو هیرایامو

با مقدمه ی خوزه پارامون

مترجم: قاسم روبین

سومی در زبان ژاپنی به معنای نقاشی با مرکب است، شیوه‌ای از هنر نقاشی شرقی، با قرابتهای بسیار به سیاه قلم. مختصه‌ی سومی ایجاز و اختصار در استفاده از خط است، بدون پیش طرح، بدون نقش و شکل اضافی. نقاشی سومی هنری است برای نشان دادن جوهره‌ی طبیعت و ماهیت شیء عاری از حشو و زواید. سومی از پانصد سال پیش در ژاپن از جانب کاهنان بودایی و پیروان طریقت ذن رواج پیدا کرد و خیلی زود قبول عام یافت. وسایل مورد نیاز برای این شیوه‌ی نقاشی تکرنگ مثل نقشهای سومی ساده و محدود است : مرکب سیاه و قلم مو، و البته کاغذ – هر نوع کاغذ، از کاغذمعمولی گرفته تا کاغذ برنج و مقوا و پارچه و چوب و غیره. سومی اما تامل و تمرکز هم می‌طلبد، پیوند عمیقش با فلسفه‌ی ذن هم در واقع همین است.

هدف کتاب حاضر اما نه تفسیر طریقت ذن بلکه تعلیم عملی نقاشی سومی است، همراه با توضیحاتی جامع در خصوص نحوه‌ی استفاده از قلم مو و مرکب، انتخاب موضوع، ترکیب بندی عناصر تصویری، حرکت قلم مو و دست. سرانجام اینکه با فراگیری این شیوه‌ی نسبتا ساده‌ی نقاشی پیچیده ترین و بدیع‌ترین اشکال را می‌توان در طیف متنوعی از رنگ سیاه مرکب بر سطح کاغذ یا پارچه خلق کرد.

  • مهر ۰۸ / ۱۳۹۳
  • ۰
هنر, هنر،موسیقی،معماری و عکاسی

اصول نقاشی با رنگ روغن

اصول نقاشی با رنگ روغن

نویسنده: خوزه پارامون

مترجم: قاسم روبین

… اینکه گفته می شود خلاقیت هنری حاصل قریحه ای است خودانگیخته یا از سر اتفاق سخنی است گزاف و بیهوده، پندار خامی است اگر گفته شود که هنرمند موجود خاصی است و تافته‌ای جدابافته که به یکباره و ناخواسته و نکوشیده فرشته‌ی الهام به سراغش می آید و بعد هم کاری می کند کارستان. خیر! نه خیال خام، که حتی ساده‌انگاری است این. الهام چیزی نیست که از شکاف آسمان بیفتد به دامن هنرمند، چشم به راه فرشته‌ی الهام نباید بود. به جست و جوی چیز دیگری باید بود، «چیز دیگری» که ذره ذره به دست می آید، گام به گام، خشت بر خشت، چیزی که پایه و اصول نیاز دارد، به کار و کوشش و تلاش ذهنی و تجربه.

احساس و فکر و تخیل را، در قالب شکل و رنگ، تنها به مدد «فن و روش» می توان بر سطح بوم یا کاغذ نقش کرد.

  • مهر ۰۸ / ۱۳۹۳
  • ۰
هنر, هنر،موسیقی،معماری و عکاسی

نقاشی با آبرنگ

نقاشی با آبرنگ

نویسندگان: خوزه پارامون ، گیلرمو فرِسکوئت

مترجم: قاسم روبین

کتاب «نقاشی با آبرنگ» ثمره‌ای است از تجربیات دو هنرمند معاصر اسپانیایی : گیلرمو فرسکوئت، نقاش آبرنگ که آثارش از اعتبار خاصی برخوردارند، وخوزه پارامون، نقاش و مدرس نقاشی و طراحی و صاحب کتابهای آموزشی در زمینه‌ی هنرهای تجسمی.

این کتاب تا کنون به زبانهای مختلف ترجمه و در اغلب کشورهای اروپایی و نیز در آمریکا بارها تجدید چاپ شده است. استقبال از کتاب حاضر و توفیق آن بی علت نبوده است : مطالب و روش آموزش آبرنگ و نکات فنی ارائه شده در خصوص آبرنگ سالها در مراکز هنری به طور عملی تجربه شده و هنرمندان برجسته‌ای چون فرسکوئت تمام این فنون را نکته به نکته در تابلوهای خود اجرا کرده‌اند تا خواننده، علاوه بر مطالب و توضیحات، به طور عینی نیز شاهد شکل گیری عملی هر نکته باشد. خوزه پارامون هم جدا از اینکه هنرمند است و دستی در نقاشی دارد، در عرصه‌ی تعلیم هنر و آموزش طراحی و نقاشی صاحب تجربه و تخصص است، « بلد» است نقاشی را چطور آموزش دهد.

این دو هنرمند کوشش وافی به کار برده‌اند تا مجموع دستاوردهای فنی آبرنگ و همچنین جدیدترین مواد و مصالح مربوط به این رشته از هنر را به مدد مثالها و شواهد بصری (طراحی، نقاشی، عکس و نمودارهای گرافیکی و غیره) به خواننده معرفی کنند.

  • مهر ۰۸ / ۱۳۹۳
  • ۰
هنر, هنر،موسیقی،معماری و عکاسی

نقاشی با مداد رنگی

نقاشی با مداد رنگی

نویسنده: خوزه پارامون

مترجم: قاسم روبین

کاربرد مداد رنگی دامنه‌ی بسیار وسیعی دارد، هم برای طراحی مقدماتی به کار می آید وهم برای نقاشی از اشکال و اشیایی که اجزا و شالوده‌های دقیق دارند. سهولت استفاده از مداد رنگی امکاناتی فراهم می سازد تا بتوان در نقاشی و مصورسازی و طراحی تبلیغاتی کارهای متنوعی ارائه داد. با مداد رنگی می‌توان هم به سبک کلاسیک کار کرد و هم کاریکاتورهای هزل‌آمیز کشید. مدادرنگی علاوه بر ویژگیهای کیفی، به لحاظ بصری نیز در شکل‌دهی و رنگ‌آمیزی نقاشی شوق‌برانگیز است و همواره توجه بسیاری از نقاشان نامی را برانگیخته است. در آثار برخی از نقاشان معاصر نیز بیش و کم تاثیر پذیری از پیش‌کسوتانی که با مدادرنگی نقاشی کرده‌اند مشهود است.

در این کتاب، علاوه بر مدادرنگی، با مداد آبرنگی و روشهای استفاده ار آن نیز آشنا می شوید. با مدادرنگی بهتر و زودتر می توان نقاشی را یاد گرفت، رنگ را شناخت. در این روش، رنگ گذاری و ترکیب رنگها را به آسانی می شود فراگرفت. نقاشی با مدادرنگی شور و شوق عجیبی در آدم بر می انگیزد.

  • مهر ۱۰ / ۱۳۹۲
  • ۱
درباره‌ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

کارنامۀ فرانچسکو رُزی

نویسنده: میشل سیمان

مترجم: قاسم روبین

فرانچسکو رُزی با ساختن فیلمهایی اثرگذار (از جمله سالواتوره جولیانو، دست روی شهر، مردان مخالف، ماجرای ماته ئی، لوکی لوچیانو، اجساد عالیجنابان، به عنوان یکی از فیلمسازان بر جستۀ معاصر کوشیده است تا با آثار خود رابطۀ سینما و سیاست را تحکیم بخشد. کتاب حاضر (کارنامۀ رُزی) بررسی موشکافانه ای است پیرامون آثار این فیلمساز، با مطالبی در باب نقد (مضامین، زیبایی شناسی، ایدئولوژی، اسلوب کار، تأثیر فیلمها در عرصۀ واقعیت)، نیز مصاحبۀ مبسوطی دربارۀ زندگی حرفه ای فیلمساز و شکل گیری و کارگردانی هر یک از فیلمهایش و همچنین محیط اجتماعی-فرهنگی ایتالیای ایام جنگ جهانی دوم و سالهای پی از آن، بخشی از کتاب نیز مشتمل است بر اسناد و مدارک تاریخی و رویدادهای اجتماعی که منشأ و شالودۀ فیلمهایش به حساب می آیند.

میشل سیمان، نویسندۀ این کتاب، استاد دانشگاه پاریس و عضو هیئت تحریریۀ مجلۀ سینمایی پوزیتیف است. «الیا کازان» کتاب دیگری است از این نویسنده که مأخذ معتبری برای علاقه مندان سینما محسوب می شود.

  • مرداد ۱۳ / ۱۳۸۹
  • دیدگاه‌ها برای فیلم نامۀ فروید بسته هستند
سینما، تئاتر, فیلمنامه

فیلم نامۀ فروید

نویسنده: ژان پل سارتر

مترجم: قاسم روبین

در سال ۱۹۵۸ جان هیوستن فیلم ساز امریکایی از ژان پل سارتر می خواهد تا دربارۀ فروید و دستاوردهایش در علم روان کاوی فیلم نامه ای بنویسد. سارتر با طیب خاطر پیشنهاد را می پذیرد و یک سال بعد فیلمنامۀ قطوری تحویل می دهد که به قول هیوستن “پهن و زمخت بود، مثل ران های من”. هیوستن تقاضا می کند تا قسمت هایی حذف یا تعدیل شود. نسخۀ تحریر دوم نیز، با همان انشای آشنای سارتر، حجیم و قطور می شود. فیلم سرانجام در سال ۱۹۶۱ با عنوان “فروید، امیال پنهان” با هنر نمایی مونتگمری کلیفت در نقش فروید، به تمایش در می آید. با بررسی منابع گوناگون از جمله بیوگرافی جونز (تحقیقاتی در بارۀ هیستری، تعبیر خواب) برداشت سارتر از فروید، که تا پیش از آن منفی بود، تغییر می کند و او را شخصیتی متناقض خشن و خویشتن دار ارائه می دهد که مدام با خود و اطرافیان در جدل است. سارتر به این نتیجه می رسد که روان کاوی پیش از آن که یک اصل علمی باشد حاصل کار و تلاشی است عظیم دربارۀ خود و نیز ضد خود. سارتر بعد از نوشتن فیلمنامه و تفحص در جهان فروید، دست به کار نوشتن زندگی نامۀ خود می شود: “ژان بی وطن، ژان یتیم” که ناتمام می ماند. کتاب کلمات، نوشتۀ همان سال، منتج از همین زندگی نامۀ ناتمام است؛ فروید حلول کرده در سارتر نیز سر از کتاب ابله خانواده در می آورد. این که سارتر فروید را تحلیل می کند یا فروید سارتر را، پرسشی است در خور تأمل؛ تأمل برانگیزتر اما قولی است که هر دو بر آن متفق اند: “خلاقیت -هنری- و روان رنجوری از هم تفکیک ناپذیرند”.
در کتاب حاضر گرچه سارتر سرانجام برای مسألۀ خود وضع کرده اش (“آِیا می توان هم طالب لذت بود و هم دوست داشت ؟”) پاسخی پیدا می کند، و گرچه فروید را از سایۀ پدر می رهاند و از او “پدر روانکاوی” می سازد، ولی خود آیا فرزند “کلمات” باقی نمی ماند؟

  • مرداد ۰۸ / ۱۳۸۹
  • دیدگاه‌ها برای سینمای مستند : ژیگا ورتوف بسته هستند
درباره‌ی سینما و تئاتر, سینما، تئاتر

سینمای مستند : ژیگا ورتوف

سینمای مستند : ژیگا ورتوف

نوشته : ن.پ.ابراموف

ترجمه : قاسم روبین


سینمای جدید شوروی بلافاصله بعد از انقلاب ۱۹۱۷ عهده دار وظایفی شد که عمدتاً از جانب لنین تبیین شده بود : ” تولید فیلم های جدید متکی به افکار کمونیستی و مبتنی بر واقعیت سرزمین شوراها در واقع با پرداختن به وقایع روز میسر است .” این نوع سینما ، که بنا به گفتۀ لنین ” باید به رویدادهای زندگی روزمره بپردازد” ، در اساس نوعی روزنامۀ تصویری – هنری بود ، با همان مشی و شیوۀ روزنامه های معتبر  روسیۀ شوروی.این تعاریف از سینما عمدتاً تاکیدی است بر مؤلفه های واقعی جهت ارتقای سینمای شوروی ، یا به عبارتی اشاراتی است بر خصیصۀ واقع گرایانۀ هنر و نیز اصل ارتباط هنر با واقعیت – واقعیتی که هنرمند را بر آن می دار تا ناظر دقیق زندگی باشد.در سال های حول ۱۹۲۰ ، با رواج فیلم های مربوط به وقایع روز نوع جدیدی از فیلم سازی مستند هم پدید آمد که عمدتاً به صورت یک نهاد هنری _ ژورنالیستی به ثبت وقایع می پرداخت ، در این شاخه از فیلم سازی ژیگا ورتوف یرجسته تر از دیگران بود.

از مقدمه کتاب